عنوان نامه اشتا ئی
  طغرای منشور  دوستی  
  صیقل اینه یقین
  علمدارلشگر دین
  رباینده جانها
 غارت کننده دلها

  ناله واجدان برسر کوی تو

 غوص شیفتگان  
 درقعر دریای محبت تو

 جان باختن عاشقان
  درمعرکه معارف تو

 تاختن سوختگان
 درمیدان بلای تو....پیرهرات

               بیداران

                               

ذوالنون مصری گفت:                 

درسا حل شام زنی بود که بصورت زن

 ولی به معنی ازهزار مردبیشتر

همه عین صفا و وفا بود

ظاهراوهمه صفا صفت،

باطن اوهمه بقا معرفت

نه درصورت جسم واسم اویخته،

نه درمنزل حال وقال ا ویخته

به هستی محبوب خویش

هستی خودباخته

به صفا ت دوست ،

ازصفا ت خودرسته

      

پرسیدمش:ازکجا امده ای؟
وبکجا میروی؟

گفت: ازنزد قومی بیداران ،بیامدم
وبه نزد قومی هشیاران بروم

که ا ینان به صفت وسیرت معروفند

نه به نام ونسب،

مشتا قانند،

وائین عاشقان دارند

چون شب دراید

گهی دفتر عشق بازکنند وشوق اغاز

گهی فریادبرگیرند وبه زاری دوست را یا د

"اولئِکَ هُمُ الصّا دِ قون".                                 پیرهرات

1. دوست

خاک خلیل رابه اب خِلَّت بیا میختند وسِرَّش به اتش عشق سوختند وجانش به مهرسَرمَد یّت بیفروختند ودریای عشق درباطن وی برموج انگیختن انگاه سحرگاهان،
وقت صبوح عاشقان وهای وهوی مستان چشم بازکرد درماه نگریست 

                                             وگفت:
                                             این خدای من است.

                                             ازبسکه دراین دیده خیالت دارم               درهرچه نگه کنم توئی پندارم

این مستی وعشق هردو دام بلایند..ومایه فتنه ...عشقِ تنها یوسف رابه کجا افکند...مستی تنها با موسی چه کرد

                                             درخلیل هردوجمع بود،ازسرمستی وبیدلی درخورشید نگریست 
                                             گفت:این خدای من است.

                                             مست چه داند که چه گوید.

                                             گفتی مستم،بجان من گرهستی!               مست ان باشد که اونداند مستی

         

         خلیل یک باردرجمال اسماعیل نظاره کرد،توجهی دراو پدید امد،خطاب امد
         ای خلیل دوستی ما با دوستی دیگری جمع نیاید که دریک دل دو دوست نگنجد.

                                            با دوقبله دردل توحید نتوان رفت راست
                                            یا رضای دوست باید یاهوای خویشتن

                                            فرمود با تیغ صدق دل ازفرزند بِبُر،خلیل به تیغ دوستی وراستی چنان کرد.

                                            ندا امد که خواب تو راست شد....وَسَلامٌ عَلی اِبراهیمٌ.                       پیرهرات    

کهیعص

سَماعِ حروف مقطع 

شرابی است،

 درقدح فرح ریخته


ودرجام انسِ *جلال احدیت*

"دوستان" خود را داده



.....چون "دوستان حق"

دربوستان لطف،
این شراب انس را
ازجام قدس بیاشامند،


درطرب ایند....
چون درطرب ایند.
..درطلب ایند


....قفس جهان بشکافند
 وبا*شهپرعشق* 
برافق غیب پروازکنند.

...پیرهرات

                   بِسم الله الرَّحمن الرَّحیم

الـــــم-...

خطاب به حروف مفرد 
سنت ورویه *دوستان* است،
 که درحقیقت رازی ازدوستی  
  به دوست دیگراست

           
 زانگونه پیامها که اوپنهان داد              
            یک ذرّه به صدهزارجان نتوان داد

         درصحیفه *دوستی* نقش "خطی" است،

         که جز     *عاشقان*     ترجمه ان ندانند

         ودرخلوت خانه *دوستان* میان دوستان

         "رازی" است  که جز *عارفان*  ندانند

        ودرنگارخانه *دوستی*  "رنگی"  است

        که جز  *والهان*  و  *مشتاقان*   نبینند

       جمال چهره جانان اگرخواهی که بینی تو                                        توچشم سرت نابینا وچشم عقل بیناکن..... 
                                            
  پیرهرات

اتشی نودروجود اندرزدیم
درمیان محوتواندرشدیم
نیک وبداندرجهان هستی است
مانه نیکیم ای برادرنی بدیم
هرچه چرخ دزد ازمابرده بود
شب عسس رفتیم وازوی بستدیم
ما یکی بودیم باصدماومن
یک جوی زان یک نماندوماصدیم
ازخودی نارفته نتوان امدن
ازخودی رفتیم وانگه امدیم
قد ما شد پست اندرقدعشق
قد ما چون پست شدعالی قدیم
پیشه مردی زحق اموختیم
پهلوان عشق ویاراحمدیم
بیست ونه حرف است برلوح وجود
حرفها شستیم واندرابجد یم
سعد شمس الدین تبریزی بتافت
وزقران سعد اوما اسعد یم