مکا شفه به خا ستن عا ئق ها ست میا ن دل ومیان جا ن
معا ینه هم دیداری ا ست که تا با د ل است هنوزبا خبرا ست
وچون به جا ن رسید به عیا ن رسید.

روز ا زل میا ن جا ن ودل قصه ای برفت که،حق حا ضر بود وحقیقت 
حا صل
د ل را وا سطه درمیا ن بود ولی جا ن راخبرعیا ن بود.
د ل ازجا ن پرسید: وفا چیست؟ گفت:عهد دوستی را درمیا ن بستن.
پرسید:فنا وبقاچیست؟گفت:فنا ا زخودی خود برستن وبقا به حق پیوستن.

پرسید:بیگا نه ومزدور وا شنا کیست؟
گفت:بیگا نه ا نکه را نده شده،مزدور ا نکه درراه ما نده وا شنا ا نکه خوا نده شده.
پرسید:عیا ن ومهر ونا زچیست؟
گفت:عیا ن رستاخیز است ومهر ا تش خون ا میز ونا ز نیا ز را د ست
ا ویز.

دل گفت بیفزا:جا ن گفت عیا ن با بیا ن بد سا زا ست و"مهر"باغیرت 
ا نباز،وانجا که نا زا ست قصه درا ز.
دل گفت بیفزا:جا ن گفت:عیا ن شرح نپذ یرد،مهرخفته رابه راز گیرد ونازنده به دوست هرگزنمیرد .
دل ا زجا ن پرسید؟کس به خود به ا ین روز رسید؟جا ن گفت: 
ا زحق پرسیدم؟فرمود:

یا فت من به عنا یت است وپندا شتن که به خودمیتوا ن به من رسید
 جنا یت ا ست.

دراینجا سخن میا ن جا ن ودل به سر رسید و
حق سخن درگرفت وجان ود ل شنوا شدند
سخن عا لی شد وجا ازشنونده خا لی!
اکنون نه دل ا زنا ز دمی ا سا ید،ونه جا ن ا زلطف وعنا یت،
دل درقبضه کرَم ا ست وجا ن درکَنَف حرم،
نه ا زد ل نشا ن پیدا ونه ا زجا ن ا ثرهویدا!درهست ونیست کرم ا ست ودرعیا ن خبر،
وسرتا سرقصّه جان ودل توحید ا ست وبس ......عبدالله انصاری.