مکا شفه به خا ستن عا ئق ها ست میا ن دل ومیان جا ن
معا ینه هم دیداری ا ست که تا با د ل است هنوزبا خبرا ست
وچون به جا ن رسید به عیا ن رسید.

روز ا زل میا ن جا ن ودل قصه ای برفت که،حق حا ضر بود وحقیقت 
حا صل
د ل را وا سطه درمیا ن بود ولی جا ن راخبرعیا ن بود.
د ل ازجا ن پرسید: وفا چیست؟ گفت:عهد دوستی را درمیا ن بستن.
پرسید:فنا وبقاچیست؟گفت:فنا ا زخودی خود برستن وبقا به حق پیوستن.

پرسید:بیگا نه ومزدور وا شنا کیست؟
گفت:بیگا نه ا نکه را نده شده،مزدور ا نکه درراه ما نده وا شنا ا نکه خوا نده شده.
پرسید:عیا ن ومهر ونا زچیست؟
گفت:عیا ن رستاخیز است ومهر ا تش خون ا میز ونا ز نیا ز را د ست
ا ویز.

دل گفت بیفزا:جا ن گفت عیا ن با بیا ن بد سا زا ست و"مهر"باغیرت 
ا نباز،وانجا که نا زا ست قصه درا ز.
دل گفت بیفزا:جا ن گفت:عیا ن شرح نپذ یرد،مهرخفته رابه راز گیرد ونازنده به دوست هرگزنمیرد .
دل ا زجا ن پرسید؟کس به خود به ا ین روز رسید؟جا ن گفت: 
ا زحق پرسیدم؟فرمود:

یا فت من به عنا یت است وپندا شتن که به خودمیتوا ن به من رسید
 جنا یت ا ست.

دراینجا سخن میا ن جا ن ودل به سر رسید و
حق سخن درگرفت وجان ود ل شنوا شدند
سخن عا لی شد وجا ازشنونده خا لی!
اکنون نه دل ا زنا ز دمی ا سا ید،ونه جا ن ا زلطف وعنا یت،
دل درقبضه کرَم ا ست وجا ن درکَنَف حرم،
نه ا زد ل نشا ن پیدا ونه ا زجا ن ا ثرهویدا!درهست ونیست کرم ا ست ودرعیا ن خبر،
وسرتا سرقصّه جان ودل توحید ا ست وبس ......عبدالله انصاری.

عَينَاًیَشرَبُ بِهَا عِبادُاللهِ

شراب اُنس،شراب لطف ومحبت،شراب طهور

درجام قُدس،درمجلس وجود،بربساط مشهود،

                     ازدست دوست

درعین عیان بی هیچ زحمت درمیان!

شرابی که دست غیب درجام دل میریزد

               ودیده جان نوش میکند،

مست شراب اُنس دران مستی فانی،

مست دیدارساقی دراین مستی باقی. 

ان راکه به دوستی ورامست کنند---عالم همه درهمّت وی      پست کنند

دردوستیش    نیستئی هست کنند---وانگه به شراب وصل       سرمست کنند                  * پبرهرات*

                                              

ابوسعیدابوالخیر:سماع دوستان به حق باشد،ایشان برنیکوترین رویی بشنوند وخدای تعالی میگوید:

**فَبَشِّر عِبادِ الَّذِینَ یَستَمِعُونَالقَولَ فَیَتَّبِعُونَ اَحسَنَه**

سماع هرکس رنگ روزگاروی دارد.

کس باشد که بر*دنیا*شنود

کس باشد که بر*هوی*شنود

کس باشد که بر*دوستی* شنود

وکس باشد که بر*فراق ووصال *شنود

این همه *وبال ومظلمت* ان کس باشد

چون روزگار باظلمت بود،سماع باظلمت بود

کس باشد که بر*معرفت* شنود

هرکس درمقام خویش سماع کند

سماع ان درست بود که از*حق * شنود

وان کسانی باشند که حق تعالی ایشان رابه لطف های خود مخصوص کرده

                                « واللّهُ لَطیفٌ بِعِبا دِه»         

ایشان را شنوایی ازحق بود.